ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

     ΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ
ΑΡΧΙΚΗ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ
ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ή ΕΞΕΛΙΞΗ
ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ
ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙ
ΑΠ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΜΕ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ
 ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΔΙΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑ ΣΕ, ΣΕ, ΣΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ…

Ονομάζομαι Ανδρέας Δημόπουλος.
Γεννήθηκα το 1962 σε ένα μικρό χωριό της Αχαΐας και από το 1976 ζω στην Πάτρα. Από παιδί αναζητούσα το πραγματικό νόημα της ζωής. Καταλάβαινα ότι δεν μπορεί η ζωή του ανθρώπου να είναι το πόσα χρήματα θα βγάλει, πόσα υλικά αγαθά θα αποχτήσει ή το να έχει μια καλή φήμη, ένα καλό όνομα ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και αυτό ήταν όλο. Πολύ περισσότερο ήμουν βέβαιος ότι δεν μπορεί να είναι το πραγματικό νόημα της ζωής το να αποκτήσει κανείς δύναμη και χρήματα εις βάρος των άλλων ανθρώπων, δηλαδή πατώντας και επί πτωμάτων όταν χρειαστεί. Ένοιωθα ότι κάτι περισσότερο, κάτι ουσιαστικότερο πρέπει να υπάρχει.

Από παιδί πήγαινα ταχτικά στην εκκλησία και κάποτε στην αρχή της εφηβείας διάβασα το βιβλίο του Καζαντζάκη «ο φτωχούλης του Θεού» που περιγράφει την ζωή του Άγιου Φραγκίσκου της Ασίζης. Συνεπαρμένος από την διήγηση αυτή προσκολλήθηκα περισσότερο στην εκκλησία και πολλές φορές σκεφτόμουν πως θα ήθελα να τα εγκαταλείψω όλα και να ζήσω έτσι απλά όπως έζησε αυτός ο άνθρωπος. Στην συνέχεια όμως διαβάζοντας ιστορικά και πολιτικά βιβλία είδα τα τόσα πολλά και εγκληματικά λάθη των «χριστιανικών» λαών και οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι ο χριστιανισμός είναι μια ωραία θεωρία που όμως δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Εξάλλου ζώντας σε μια «χριστιανική» χώρα δεν έβλεπα οι άνθρωποι γύρω μου να ενδιαφέρονται να ζήσουν αυτά που είχε διδάξει ο Ιησούς Χριστός.

Στη συνέχεια της αναζήτησης μου με κέρδισε ο Μαρξισμός. Η προοπτική μέσα από την «δικτατορία του προλεταριάτου» να καταργηθεί η «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και να έρθει μια δίκαιη κοινωνία. Αυτός ήταν ένας σπουδαίος λόγος για να ζήσει κανείς. Έτσι εντάχτηκα στην αριστερά, οργανώθηκα σε συγκεκριμένη πολιτική νεολαία και συμμετείχα με όλες μου τις δυνάμεις, με όλο τον ελεύθερο χρόνο μου (και πολλές φορές όχι μόνο με τον ελεύθερο) στην υπόθεση της αλλαγής του κόσμου μέσα από την επικράτηση του κομμουνισμού. Θυμάμαι τις τόσες πολλές προσδοκίες που υπήρχαν μέσα μου εκείνη την εποχή. Θυμάμαι ακόμα ένα ποίημα ενός Τούρκου κομμουνιστή ποιητή που είχε γράψει μέσα από την φυλακή στην γυναίκα του το οποίο μου άρεσε πολύ και εξέφραζε αυτό που ένοιωθα τότε:
«Οι ομορφότερες θάλασσες είναι αυτές που δεν αρμενίσαμε ακόμα,
τα ομορφότερα παιδιά δεν έχουν γεννηθεί ακόμα
τις ομορφότερες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα …»
Πάλι θυμάμαι που μελετούσαμε τις Θέσεις τις «κεντρικής επιτροπής» του κομουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης για κάποιο συνέδριο του κόμματος (μάλλον το τελευταίο) που διακήρυτταν ότι η Σοβιετική ένωση ήταν έτοιμη να περάσει από την «δικτατορία του προλεταριάτου» στο «πανλαϊκό κράτος». Μια χαρακτηριστική διαφορά αυτής της νέας φάσης του κομμουνισμού θα ήταν το δόγμα: «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητες του – στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Δηλαδή ότι ο καθένας θα πρόσφερε στην κοινωνία ανάλογα με τις δυνατότητες του, αλλά ο μισθός του θα ήταν ανάλογα με τις ανάγκες του (ένας απλός εργάτης που είχε τρία παιδιά να μεγαλώσει θα έπαιρνε μεγαλύτερο μισθό από έναν καθηγητή πανεπιστημίου που θα είχε μόνο ένα παιδί) !!! Πραγματικά πολύ ωραίες ιδέες.

Εκείνο τα διάστημα παντρεύομαι με την γυναίκα μου που ήταν «συντρόφισσα» δηλαδή και αυτή κομουνίστρια και αποχτάμε ένα παιδί.

Χωρίς να καταλάβω ποτέ το πώς και το γιατί η οργάνωση του κόμματος στην Πάτρα χωρίστηκε στα δυο και μετά στα τρία και το κάθε ένα μέρος πολεμούσε το άλλο με κάθε τρόπο, όχι μόνο θεμιτό αλλά κάποιες φορές και αθέμιτο. Ευτυχώς εκείνη την περίοδο ήμουν φαντάρος και έτσι δεν έζησα από κοντά όλες αυτές τις διαδικασίες. Αυτοί ήταν οι «σύντροφοι» μαζί με τους οποίους θα αλλάζαμε τον κόσμο και θα τον κάναμε δικαιότερο; Πως έτσι ξαφνικά άρχισαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο και μάλιστα ακόμα και με χοντροειδή ψέματα; Πως δεν μπορούσαν να είναι στοιχειωδώς δίκαιοι και αληθινοί ούτε απέναντι στους ίδιους τους ομοϊδεάτες τους; Απογοητευμένος άρχισα να απομακρύνομαι από το κόμμα. Η απογοήτευσή μου ήταν πάρα πολύ μεγάλη γιατί κατάλαβα ότι είχα αφιερώσει ένα μέρος της ζωής μου σε μια ουτοπία, σε ένα ψέμα. Μετά από λίγα χρόνια βλέποντας με πόση θέρμη ο λαός στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» επαναστάτησε ενάντια στους κομουνιστές που τον κυβερνούσαν τόσα χρόνια βεβαιώθηκα ότι η «δικτατορία του προλεταριάτου» ήταν σαν όλες τις άλλες δικτατορίες.

Παράλληλα στην σχέση μου με την γυναίκα μου είχα αρχίσει να έχω όλο και περισσότερα προβλήματα. Δεν ήταν η γυναίκα που είχα ονειρευτεί και παρ’ όλες τις προσπάθειές της όλα έδειχναν ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Συχνές γκρίνιες και το συναίσθημα πως πρέπει να ζήσω όλη μου την ζωή με έναν άνθρωπο που δεν ταιριάζουμε. Αυτό με έπνιγε ώσπου τελικά την εγκατέλειψα με το παιδί (πήραμε και διαζύγιο) και είπα θα ξαναρχίσω μια νέα ζωή.

Στην αναζήτησή μου για την αλήθεια άρχισα να ασχολούμαι με την παραψυχολογία, τις ανατολικές θρησκείες, τον διαλογισμό, την εσωτερική φιλοσοφία. Διάβαζα βιβλία «μυστών» που «κατείχαν την γνώση». Παρακολουθούσα κάποια «σεμινάρια γνωστικών σπουδών» στα οποία με την οδηγία των υπεύθυνων άρχισα να προσεύχομαι στον «Δία τον πατέρα των Θεών». Ούτε και εκεί μπόρεσα να βρω απαντήσεις στην αναζήτηση μου για το πραγματικό νόημα της ζωής, ούτε την εσωτερική γαλήνη που υπόσχονταν.

Στην συνέχεια δοκίμασα διάφορα. Σπορ, σχέσεις, διασκέδαση, κάποιες φορές και ουσίες. Τίποτα δεν μπορούσε να με γεμίσει, να μου δώσει νόημα στην ζωή. Είχα απογοητευτεί από τους ανθρώπους γύρω μου, αλλά είχα απογοητευτεί και από τον εαυτό μου, γιατί πολλές φορές είδα και μένα να ενεργώ λάθος, άστοχα, άδικα απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Έφτασα να νοιώθω ότι δεν έχει κανένα νόημα η ζωή μου. Μια περίοδο ρώταγα κάθε ένα φίλο και γνωστό μου «εσύ τι λόγο ύπαρξης έχεις;» Με έκπληξη διαπίστωσα ότι παρόλο που δεν το παραδέχονταν κανένας από όσους γνώριζα δεν έχει κάποιο ουσιαστικό λόγο ύπαρξης! Όλοι ζούσαν όπως και εγώ «από περιέργεια και από καραγκιοζιλίκι» σύμφωνα με ένα τραγούδι της εποχής.

Ένιωθα την ανάγκη να δραπετεύσω από αυτό το αδιέξοδο. Πολλές φορές σκεφτόμουν στα σοβαρά ακόμα και την αυτοκτονία. Μου ήταν αφόρητα κουραστικό να ζω μια ζωή χωρίς νόημα, χωρίς ουσιαστικού στόχους. Το μόνο που με κρατούσε στην ζωή ήταν η υποχρέωση που ένοιωθα απέναντι στο παιδί μου. Η γυναίκα μου είχε χάσει από μικρή τον πατέρα της και είχα καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς τον πατέρα του. Αισθανόμουν ότι δεν είχα το δικαίωμα να εγκαταλείψω το παιδί μου στην τύχη του.

Άρχισα να πίνω αλκοόλ σε καθημερινή βάση. Έπινα μέχρι να ζαλιστώ, μέχρι να μεθύσω. Υποτίθεται ότι με βοηθούσε να ξεχάσω τα προβλήματα μου. Θεωρούσα τον εαυτό μου ότι ήταν «γερό ποτήρι». Κάποια μέρα ήμουν άρρωστος από γρίπη και δεν είχα δυνάμεις να βγω έξω από το σπίτι. Όταν βράδιασε και κατάλαβα ότι εκείνο το βράδυ δεν θα έβγαινα έξω για να πιω, με έπιασε πανικός και έτρεξα κατ’ ευθείαν στο ντουλάπι να δω αν υπήρχε αλκοόλ και μόνο όταν είδα ότι υπήρχε ηρέμισα. Και εγώ ο ίδιος παραξενεύτηκα με την αντίδρασή μου και κατάλαβα πως δεν έπινα κάθε βράδυ επειδή έτσι μου άρεσε και επειδή ήμουν «γερό ποτήρι», αλλά ότι είχα φτάσει σε κατάσταση εξάρτησης. Αλλά παρ’ όλα αυτά δεν πήρα κανένα μέτρο και συνέχισα έτσι.

Σε αυτήν την κατάσταση το καλοκαίρι του 1987 ξεκίνησα για διακοπές στο Αιγαίο. Είχα πολλές μέρες άδεια, είχα αρκετά χρήματα μαζί μου, θα πέρναγα λίγο καιρό ξένοιαστος, ελεύθερος και «ότι ήθελε προκύψει». Ήμουν στην Νάξο και παρ’ όλο που όλα ήταν όπως τα περίμενα εγώ δεν ήμουν ευχαριστημένος. Και πάλι το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν το ανικανοποίητο. Για πολλοστή φορά διαπίστωνα ότι το πρόβλημα δεν είναι στο περιβάλλον μου, στους ανθρώπους γύρω μου, στις συνθήκες τις ζωής μου, αλλά το πρόβλημα ήταν μέσα μου. Το πρόβλημα ήμουν εγώ. Συνέχισα «ερήμην» να περάσουν οι μέρες και ασφαλώς κάθε βράδυ αν δεν μεθούσα όσο ασχημότερα γινόταν δεν πήγαινα για ύπνο.

Ένα βράδυ, αφού είχα πιει αρκετά, έκανα άσκοπες βόλτες στον κεντρικό παραλιακό δρόμο της πόλης. Είδα από μακριά μια ομάδα νέων ανθρώπων να έρχεται προς το μέρος μου μοιράζοντας φυλλάδια. Νόμισα πως ήταν φυλλάδια πολιτικού περιεχομένου σαν και αυτά που τα προηγούμενα χρόνια είχα μοιράσει και εγώ πολλές φορές και όταν έφτασαν κοντά μου πήρα ένα να δω ποιο κόμμα τα μοίραζε και τι έλεγαν. Στο τίτλο έλεγε «Εϊ φίλε, πως την βρίσκεις;». Το θέμα ήταν πως δεν την έβρισκα καθόλου. Συνεχίζοντας διάβασα ότι κάποιοι άνθρωποι σαν και μένα, με πολλά προβλήματα, βρήκαν νόημα στη ζωή τους και απελευθέρωση στην πίστη στον Ιησού Χριστό. Παραξενεύτηκα μ’ αυτά που διάβαζα, γέλασα, κορόιδεψα «από πού ξεφύτρωσαν αυτοί», «τι είναι αυτά που λένε» αλλά δεν το πέταξα, το έβαλα στην τσέπη μου. Την επόμενη μέρα όταν άνοιξα τα μάτια μου αντί να ψάξω για τα τσιγάρα όπως έκανα κάθε φορά το πρώτο πράγμα που έψαξα ήταν αυτό το φυλλάδιο. Το διάβασα ξανά και ξανά. Έγραφαν κάποιοι τις προσωπικές τους πείρες με τον Ιησού Χριστό. Έγραφαν αλλόκοτα πράγματα, ότι ο Ιησούς Χριστός τους ελευθέρωσε από πάθη χρόνων. Κάποιος έγραφε ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών για χρόνια και μάλιστα ηρωίνης και «βάραγε ηρωίνη για να τελειώνει», αλλά ένα βράδυ ζήτησε από τον Ιησού Χριστό να κάνει κάτι γι’ αυτόν και από εκείνο το βράδυ δεν είχε πιει ξανά. Είναι δυνατόν αναρωτιόμουν να κόψει κάποιος την ηρωίνη μέσα σε ένα βράδυ; Από αυτά που διάβαζα καταλάβαινα ότι αυτοί που το είχανε γράψει ήταν νέοι άνθρωποι σαν και μένα, από το σινάφι μου. Τέτοιοι άνθρωποι και να μιλάνε για τον Χριστό; Πρώτη φορά το άκουγα αυτό. Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα. Τέλος είχε μια διεύθυνση στην Αθήνα και έλεγε «αν θέλεις την Καινή Διαθήκη στην δημοτική γλώσσα γράψε μας να σου στείλουμε μια δωρεάν». Μου άρεσε η ιδέα να διαβάσω σε κατανοητή γλώσσα τα λόγια του Χριστού, γι’ αυτό και δεν πέταξα το φυλλάδιο αλλά το κράτησα ώστε όταν γύριζα στην Πάτρα να έστελνα ένα γράμμα ζητώντας την Καινή Διαθήκη.

Μετά από καιρό όταν είχα επιστρέψει στην Πάτρα έψαξα για να βρω αυτό το φυλλάδιο αλλά δεν το βρήκα πουθενά. Λυπήθηκα πάρα πολύ που είχα χάσει την διεύθυνση τους και έτσι δεν θα μπορούσα να πάρω αυτή την Καινή Διαθήκη σε απλή γλώσσα. Κάποια μέρα όμως περνώντας μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο είχαν βάλει στην βιτρίνα ένα χαρτόνι που έγραφε: «ΠΡΟΣΦΟΡΑ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΉΚΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ». Αμέσως μπήκα μέσα και ζήτησα να αγοράσω μια. Με εξυπηρέτησε ένας νεαρός στην ηλικία μου δίνοντας μου και αρκετές πληροφορίες για την συγκεκριμένη μετάφραση. Άρχισα να την διαβάζω κάθε μέρα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση που παρ’ όλο που είχα τελειώσει το Λύκειο και όλα αυτά τα χρόνια τα θρησκευτικά σαν μάθημα με ενδιέφεραν, παρόλο που για χρόνια πήγαινα στην εκκλησία και μάλιστα και στο ψαλτήρι, κάποια μέρη προπαντός από τις επιστολές των Αποστόλων τα διάβαζα για πρώτη φορά. Το ποιο πιθανό ήταν πως τα είχα ξανακούσει αλλά καθώς ήταν στα αρχαία δεν μπορούσα να τα παρακολουθήσω και να τα καταλάβω.

Μια μέρα ενώ ήμουν σε μια δημόσια υπηρεσία συνάντησα τον άνθρωπο που ήταν στο βιβλιοπωλείο από το οποίο είχα αγοράσει την Καινή Διαθήκη. Αφού χαιρετηθήκαμε με ρώτησε: «διαβάζεις την Καινή Διαθήκη που αγόρασες;» του απάντησα «την διαβάζω αλλά δεν μας τα λέει καλά» και του είπα για ένα μέρος που είχα διαβάσει το προηγούμενο βράδυ στο οποίο δεν μπορεί να έχει δίκιο ο Χριστός έτσι που τα έλεγε. Με πολύ φιλικό τρόπο μου είπε ότι αν διαβάσω παρακάτω θα δω πως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός εξηγούσε τα λεγόμενά του. Διαμαρτυρήθηκα ότι διάβασα και τα παρακάτω και δεν έλεγε τίποτα σαν αυτό που ισχυριζόταν αυτός. Χωρίσαμε και περίμενα πότε θα γύριζα το μεσημέρι σπίτι μου να ανοίξω την Καινή Διαθήκη και να διαβάσω αν ήταν έτσι που μου έλεγε αυτός ο άνθρωπος. Όταν γύρισα το μεσημέρι σπίτι μου μετά από την δουλειά πήγα κατ’ ευθείαν και διάβασα εκείνο το μέρος. Ήταν ακριβώς έτσι όπως που τα είχε πει. Το παράξενο ήταν πως το προηγούμενο βράδυ είχα διαβάσει και το παρακάτω αλλά δεν το είχα προσέξει. Συγκέντρωσα τις απορίες και τις αντιρρήσεις μου σε ότι είχα διαβάσει από την Καινή Διαθήκη και ένα απόγευμα πήγα σ’ αυτό το βιβλιοπωλείο. Με πολύ υπομονή ο άνθρωπος αυτός απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μου με έναν τρόπο που δεν είχα ξαναδεί. Δεν μου είπε σε τίποτα κάποια δική του γνώμη έξω από την Αγία Γραφή. Οι απαντήσεις του ήταν όλες μέσα από τα λόγια του Χριστού και τον Αποστόλων που μου έδειχνε στην Αγία γραφή. Ένα σημείο που μου έδειξε ήταν από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφάλαιο 23 εδάφια 8 έως 10):
«Εσείς, όμως, μη αποκληθείτε Ραββί
επειδή ένας είναι ο δάσκαλός σας, ο Χριστός• ενώ όλοι εσείς είστε αδελφοί.
Και πατέρα σας μη ονομάσετε επάνω στη γη•
επειδή ένας είναι ο Πατέρας σας, αυτός που είναι τους ουρανούς.
Ούτε να αποκληθείτε καθηγητές•
επειδή, ένας είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός».
Με βάση αυτά τα λόγια του Ιησού Χριστού με πρότρεψε να συνεχίσω να διαβάζω ζητώντας από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό να με βοηθάει να καταλαβαίνω αυτά που διάβαζα.

Συνεχίζοντας να διαβάζω την Καινή Διαθήκη άρχισα να κουβεντιάζω με τον Θεό αυτά που διάβαζα. Του έλεγα τις διαφωνίες μου, αλλά σε πολλά σημεία αναγκαζόμουν να παραδεχτώ ότι «σε αυτό έχεις δίκιο». Έτσι χωρίς να το καταλάβω άρχισα να προσεύχομαι στον Θεό. Για πρώτη φορά κατάλαβα τι θα πει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Σωτήρας. Για πρώτη φορά διάβασα και κατάλαβα ότι ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, αγαπάει και εμένα προσωπικά. Διάβασα ότι:
«Επειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Υιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού. Όποιος πιστεύει σ' αυτόν, δεν κρίνεται• όποιος, όμως, δεν πιστεύει, έχει ήδη κριθεί, επειδή δεν πίστεψε στο όνομα του μονογενή Υιού τού Θεού» (Ιωάννης 3.16-18)

Αναγκάσθηκα να αναγνωρίσω ότι έφταιγα σε πολλά όχι μόνο απέναντι σε πολλούς ανθρώπους αλλά προπαντός απέναντι στον ίδιο τον Θεό. Θυμήθηκα δύο περιστατικά που πάμπολλες φορές είχε διηγηθεί η μητέρα μου, όταν κάποια φορά που ήμουν 3-4 χρόνων πήγα χωρίς να με καταλάβουν στο δωμάτιο των γονιών μου και διέλυσα ένα ραδιόφωνο την ώρα που ήταν στην πρίζα. Ο τεχνικός που το πήγαν τους είπε ότι δεν φτιαχνόταν και δεν μπορούσε να πιστέψει πως έγινε αυτό και ακόμα ζούσα. Το δεύτερο περιστατικό έγινε όταν πήγαινα στο δημοτικό. Ένα μεσημέρι ενώ κοιμόμουν με βρήκε η μητέρα μου να παραμιλάω, το στόμα μου να είναι γεμάτο αφρούς και να μην επικοινωνώ με το περιβάλλον. Με πήγε αμέσως στον οικογενειακό μας γιατρό ο οποίος αφού με εξέτασε, είπε στην μητέρα μου ότι πρέπει να με πάει γρήγορα στο νοσοκομείο αν και δεν υπήρχε καμία ελπίδα. Εκείνη ζήτησε μέσα της βοήθεια από τον Χριστό και εγώ την ίδια στιγμή συνήλθα και της μίλησα. Ο γιατρός στην συνέχεια αφού με εξέτασε και πάλι είπε στο τέλος στην μητέρα μου ότι δεν έχω τίποτα και να γυρίσουμε σπίτι μας. Από τότε δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα. Θυμήθηκα ότι στην ζωή μου πάρα πολλές φορές είχα πει πολλά και άσχημα λόγια για τον Χριστό. Όταν κάτι δεν πήγαινε καλά και νευρίαζα, ανέκδοτα άσχημα κλπ, ποτέ όμως δεν είχα πει ένα ευχαριστώ ούτε ακόμα και για τα περιστατικά αυτά. Κατάλαβα ότι μόνος μου είχα οδηγήσει την ζωή μου σε αδιέξοδα με τις επιλογές μου που πολλές φορές ήταν τελείως αντίθετες με το θέλημα του Θεού όπως το διάβαζα στην Αγία Γραφή. Κατάλαβα ότι αν δεν άλλαζα στάση απέναντι στον Θεό και συνέχιζα να ζω μακριά Του, θα ζούσα μακριά Του και όταν έφευγα από αυτή τη ζωή. Θα ζούσα αιώνια σε μια αιώνια κόλαση. Ήταν η πρώτη φορά που φοβήθηκα ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ζήτησα συγνώμη από τον Θεό για την στάση μου απέναντί Του. Του ζήτησα να με σώσει από τις συνέπειες της ζωής που είχα ζήσει, που θα με οδηγούσαν στην αιώνια κόλαση. Ζήτησα από τον Ιησού Χριστό να με σώσει από τα αδιέξοδα που είχα βρεθεί. Να επέμβει στην ζωή μου. Κατάλαβα ότι δεν αρκούσε να αναγνωρίσω τον Ιησού Χριστό Σωτήρα για τις αμαρτίες μου, αλλά έπρεπε να τον αναγνωρίσω και Κύριο για την ζωή μου. Κάτι που έκανα επίσης.

Δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα έκανε ο Χριστός στην ζωή μου. Αυτά που έκανε είναι θαυμαστά. Ξύπναγα το πρωί και ήμουν χαρούμενος ενώ πριν όλο κάτι μου έφταιγε. Σταμάτησα να πίνω. Σταμάτησα να καπνίζω (2 πακέτα την ημέρα το λιγότερο). Την γυναίκα μου είχα φτάσει στο σημείο να την μισώ γιατί θεωρούσα ότι αυτή μου έφταιγε σε κάποια πράγματα. Πολλές νύχτες δεν με έπαιρνε ο ύπνος με τις σκέψεις πως θα μπορούσα να την ¨βγάλω από την μέση¨ για να απαλλαγώ από αυτήν και να πάρω εγώ το παιδί μας. Διαβάζοντας όμως την Αγία Γραφή για πρώτη φορά κατάλαβα ότι ναι μεν αυτή ίσως να έφταιγε σε 5 ζητήματα αλλά εγώ σίγουρα έφταιγα σε 50. Ακόμα κατάλαβα, χωρίς να μου το πει κανένας άνθρωπος, μόνο διαβάζοντας τα λόγια του Ιησού Χριστού, ότι ο Θεός δεν συμφωνεί με το διαζύγιο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω καλά καλά πως έγινε, της ζήτησα να μείνουμε και πάλι μαζί για να μεγαλώσουμε το παιδί μας (ενώ όχι μόνο είχαμε χωρίσει αλλά είχαμε βγάλει και διαζύγιο). Το δέχθηκε αμέσως γιατί πάντα με αγαπούσε παρ’ όλα όσα είχα κάνει. Όταν μείναμε και πάλι μαζί άρχισε και η γυναίκα μου να διαβάζει την Αγία Γραφή και δέχτηκε και αυτή τον Ιησού Χριστό Σωτήρα της και Κύριο της (ήταν και αυτή άθεη όπως και εγώ τα προηγούμενα χρόνια). Στην συνέχεια αποκτήσαμε και άλλα 2 παιδιά.

Πολλές φορές δεν μπορούσα να πιστέψω πως είχε γίνει αυτή η μεγάλη αλλαγή στην ζωή μου. Σκεφτόμουν μήπως ήταν μόνο ένα ωραίο όνειρο. Κάποιες φορές σκεφτόμουν μήπως ήταν ένας ενθουσιασμός που ίσως κάποια στιγμή τελειώσει. Αλλά έχουν περάσει από τότε 20 χρόνια και παρ’ όλο που κάποιες φορές έκανα ξανά λάθη (αμαρτίες) απέναντι στον Θεό (αλλά τα αναγνώρισα και ζήτησα πραγματικά συγνώμη), είδα επανειλημμένως τις ευεργετικές επεμβάσεις Του όλα αυτά τα χρόνια. Τον είδα επανειλημμένως να είναι ζωντανός στην πορεία της ζωής μου.


Ποτέ στην ζωή μου δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τίποτα στα τυφλά. Ποτέ δεν συμφώνησα με το δόγμα «πίστευε και μη ερεύνα» ή «έτσι τα βρήκαμε έτσι πρέπει να τα αφήσουμε». Όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω στον Ιησού Χριστό πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου την σκέψη μήπως όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από κατασκεύασμα του μυαλού μου ή του μυαλού κάποιων άλλων ανθρώπων; Μήπως είχα ανάγκη από έναν σωτήρα και τον έφτιαξα ή δέχτηκα αυτόν που είχαν εφεύρει κάποιοι άλλοι, απλά για να καλύψω αυτήν την ανάγκη μου; Να βουλώσω κάποιες τρύπες στη ζωή μου. Έτσι ποτέ δεν έπαψα να αναζητάω αποδείξεις αν η Αγία Γραφή είναι πράγματι από τον Θεό, αν ο Ιησούς ήταν πράγματι ένα υπαρκτό πρόσωπο, αν, αν, αν. Έχω μείνει έκπληκτος πως από το πρώτο διάστημα που άρχισα να διαβάζω την Άγία Γραφή αλλά και όλα αυτά τα χρόνια έχω βρει πάμπολλές αποδείξεις ότι αυτά που λέει η Αγία Γραφή είναι η απόλυτη αλήθεια. Ότι ο Θεός είναι αληθινός. Ότι εγώ είμαι δημιούργημα ενός σοφού και αγαθού Θεού και όχι ότι Αυτός είναι δημιούργημα της δικής μου φαντασίας η ανάγκης.


Μερικές φορές νοιώθω πως δεν μπορώ πείσω κανέναν άλλον άνθρωπο για αυτήν μου την πίστη στον Ιησού Χριστό με λογικά επιχειρήματα. Αλλά μπορώ να πω στον καθ’ έναν δοκίμασε και εσύ με ειλικρίνεια να γνωρίσεις τον Ιησού Χριστό μέσα από τον Λόγο Του. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα βρεις έναν Θεό θαυμαστό γεμάτο αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον για σένα.



ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ,
ΠΑΤΡΑ
e-mail: alfadimop@yahoo.gr


επιστροφη